In het regeerprogramma staat dat met de invoering van een doelgroepencontract voor arbeidsmigranten de misstanden bij huisvesting van arbeidsmigranten aan banden zullen worden gelegd. Op 14 november jl. stuurde de Minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening een brief naar de Tweede Kamer waarin zij concludeert dat het doelgroepencontract op zichzelf geen oplossing biedt en het normeren van overeenkomsten ‘naar aard van korte duur’ een noodzakelijke randvoorwaarde is om de huurbescherming van arbeidsmigranten wezenlijk te verbeteren. Wij zoomen nader in op deze brief.
Achtergrond brief Minister huisvesting arbeidsmigranten
In 2020 bracht de commissie Roemer het advies uit: ‘Geen tweederangsburgers. Aanbevelingen om misstanden bij arbeidsmigranten in Nederland tegen te gaan.’ De commissie beveelt aan dat arbeidsmigranten een zelfstandig huurcontract met huur- en huurprijsbescherming krijgen. In het regeerprogramma is daarom afgesproken dat er een doelgroepencontract voor arbeidsmigranten komt. Een doelgroepencontract is een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd met huur(prijs)bescherming, waarbij de verhuurder kan opzeggen wanneer de huurder niet meer tot de doelgroep van de woning behoort.
Bij het uitwerken van het doelgroepencontract constateerde de Minister dat enkel het toevoegen van een nieuw doelgroepencontract an sich geen oplossing is. In de praktijk vindt de huisvesting van arbeidsmigranten vaak te pas en te onpas plaats met zogenaamde “short-stay” of logiescontracten. Op dergelijke overeenkomsten is de huurbescherming én huurprijsbescherming niet van toepassing. Daarom stelt de Minister een aantal wijzigingen in het huurrecht voor, waaronder het nader normeren van de contractvorm ‘naar aard van korte duur’.
Wat wordt voorgesteld?
Kortdurende contracten max. 30 dagen
De Minister stelt voor de categorie huurovereenkomst ‘naar aard van korte duur’ te begrenzen tot maximaal 30 dagen. Daarmee wordt de uitzondering tot de huur(prijs)bescherming beperkt tot situaties waarvoor deze oorspronkelijk bedoeld is, zoals vakantiewoningen. Ook voor huisvesting tijdens het plukseizoen zou deze termijn volgens de Minister voldoende zijn.
Wij menen dat een maximum van 30 dagen een te vergaande beperking is. Volgens ons ligt het voor de hand om aan te sluiten bij de periode van maximaal 24 weken. Dat is namelijk de maximale termijn voor een verblijfsvergunning voor seizoensarbeid. Daarnaast sluit deze termijn aan bij de periode van (ongeveer) 6 maanden die meerdere gemeenten momenteel hanteren voor een vergunning voor short stay.
Daarnaast wil de regering via aanpassing van de Wet goed verhuurderschap gemeenten meer ruimte geven om het gebruik van contractvormen te controleren en bestuurlijk te handhaven bij misbruik van contracten ‘naar aard van korte duur.’
Tijdelijk huurcontract voor huisvesting arbeidsmigranten
Met het nader afbakenen van contracten ‘naar aard van korte duur’, wordt het voor verhuurders dus noodzakelijk om zich te wenden tot de reguliere contracten die het huurrecht toestaat. In de praktijk betekent dit dat arbeidsmigranten, net als elke andere huurder, een vast huurcontract zouden moeten krijgen.
De Minister vindt het echter niet redelijk om enkel vaste huurcontracten toe te staan. De Minister stelt daarom voor om arbeidsmigranten aan het Besluit specifieke groepen tijdelijke huurovereenkomst (hierna: het Besluit) toe te voegen. Op deze manier blijven ook tijdelijke huurcontracten met huurbescherming mogelijk.
Aan het Besluit wordt eveneens een aanvullende voorwaarde gekoppeld: de huisvesting moet voldoen aan de zogenoemde Roemer‑norm (minimale leefruimte, eigen slaapkamer, voorzieningen onder één dak). In dat kader moeten verhuurders worden verplicht om te voldoen aan de kwaliteits- en certificeringseisen (bijv. via keurmerken als Stichting Normering Flexwonen (SNF) of Agrarisch Keurmerk Flexwonen (AKF)).
Eenmalige verlenging van tijdelijk contract tot max. 2 jaar
De Minister stelt tevens voor om van de gelegenheid gebruik te maken om een ander, breder probleem te adresseren. Op grond van de Wet vaste huurcontracten zijn tijdelijke huurcontracten niet meer breed inzetbaar en zijn vaste huurcontracten met huurbescherming voor onbepaalde tijd de norm. In het bijzonder op locaties die een tijdelijke woonbestemming hebben, werkt het gebrek aan tijdelijke contractvormen belemmerend.
De Minister wil voorstellen dat bij deze tijdelijke huurcontracten binnen de reeds bestaande maximale looptijd van twee jaar, eenmalig een verlenging mogelijk wordt. In de praktijk betekent dit dat een huurcontract van zes maanden of één jaar kan worden verlengd tot een maximale duur van in totaal twee jaar, zonder dat de huurovereenkomst direct wordt voortgezet voor onbepaalde tijd.
Mogelijkheid tot opzegging bij huisvesting op eigen terrein van werkgever
Daarnaast wil de Minister een wijziging voorstellen voor huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd tussen werkgevers en werknemers in het algemeen. De huidige wettelijke regeling kent geen specifieke opzeggingsgrond die werkgevers de mogelijkheid biedt om de huurovereenkomst te beëindigen, indien de arbeidsrelatie eindigt.
In het geval van huisvesting op het eigen terrein van de werkgever wordt voorgesteld om een opzeggingsgrond toe te voegen voor wanneer de arbeidsrelatie eindigt — zodat verhuurder / werkgever de woning weer kan gebruiken.
Wat staat er nu te gebeuren?
De Minister zet erop in om bovenstaande wijzigingsvoorstellen begin 2026 ter internetconsultatie voor te leggen. Derden kunnen dan kenbaar maken of de hiervoor genoemde voorstellen passend zijn en leiden tot een in de praktijk werkbare huurbescherming voor arbeidsmigranten en verhuurders. Wij houden u op de hoogte.
Meer weten of hulp nodig bij huisvesting van arbeidsmigranten?
Heb je vragen over huisvesting van arbeidsmigranten? Neem dan gerust contact met ons op. Wij denken graag met je mee.
Wil je graag op de hoogte blijven? Volg dan de LinkedIn-pagina van Law&Pepper Advocaten.
